Magazine van de stichting Vrienden van het Boeddhisme - 5 maart 2018
WELKOM TEKSTEN ARCHIEF STICHTING CONTACT LINKS ZOEKEN
Artikelen Nieuwsberichten Beschouwingen

Mijn Citaat

De keuze van Frits Koster


Anicca vata sankhara, upadavaya-dhammino.
Uppajjitva nirujjhanti, tesam vupasamo sukho.

‘Alle geconditioneerde (wereldse) dingen zijn vergankelijk, ze komen op en vallen weer weg. Na hun geboorte zijn ze gedoemd weer te verdwijnen; het tot rust brengen van deze conditioneringen brengt een diep geluk’
– de Boeddha

oen ik benaderd werd een bijdrage te leveren aan deze rubriek had ik weinig tijd nodig een citaat te vinden. Hoewel de boeddhistische geschriften veel prachtige citaten herbergen, kwam het bovenstaande vers direct naar boven. Ik heb er veel mooie herinneringen aan. Allereerst herinnert het me aan de studietijd die ik als Abhidhamma-leerling heb doorgebracht aan de Mahachulalongkorn Universiteit, verbonden aan Wat Mahadhatu in Bangkok. We reciteerden dan allerlei rijtjes die de boeddhistische psychologie rijk is. Het bovenstaande vers komt uit de Dhammasangani, een van de klassieke Abhidhamma-geschriften uit het Theravada-boeddhisme.

Dit krachtige vers wordt door boeddhistische monniken al vele eeuwen lang gereciteerd als iemand gestorven is; het is dus helemaal geïntegreerd in de cultuur in Zuidoost-Azië. in Thailand werden we vaak gevraagd dit korte vers te reciteren bij een begrafenis of een crematie.

Wat trekt me nu inhoudelijk zo aan in dit citaat? Voor mij belichaamt het vers de hele essentie van het boeddhisme. Het herinnert me aan de alom aanwezige macht van de vergankelijkheid, die alles in ons leven in haar macht heeft. Daarnaast brengt het citaat ook aan het licht dat innerlijke vrijheid mogelijk is . Wanneer we in vrede kunnen zijn met de vergankelijkheid en met open aandacht kunnen (be)rusten bij deze natuurwet, dan is een diep geluk mogelijk, namelijk het geluk van innerlijke vrijheid. Vechten tegen ouderdom en onvermijdelijke veranderingen in ons leven is als vechten tegen de bierkaai. Het citaat herinnert me eraan dat er ook een weg is waarmee we een grotere rust en innerlijke souplesse kunnen ontwikkelen, als een rustpunt in het woelige leven. Het citaat biedt troost, herinnert aan de condition humaine en verwijst bovendien naar de vrijheid scheppende kracht van een wijze, gelijkmoedige houding hierbij.

Wanneer ik aanwezig ben bij een begrafenis of condoleance dan welt dit citaat vaak vanzelf in mij op en reciteer ik het in stilte. Toen mijn eigen broer enkele jaren geleden onverwacht overleed, gaf het me een bijzonder diepe vrede, een gevoel van vreugde en rust bij het ook aanwezige verdriet.  





Terug naar Artikelen